en die nacht

deed ik geen oog dicht.

—

De foto lag op tafel.

—

Tussen mij en de waarheid

die ik jarenlang had begraven.

—

Of… die voor mij was begraven.

—

Ik pakte mijn telefoon.

—

Scrolde door oude bestanden.

—

Ziekenhuisdocumenten.

—

Ontslagpapieren.

—

Alles wat ze me ooit hadden gegeven.

—

Alles wat ik toen zonder vragen had geaccepteerd.

—

“Complicaties.”

—

Eén woord.

—

Zonder uitleg.

—

Zonder afscheid.

—

Zonder bewijs.

—

Mijn handen trilden.

—

Waarom had ik haar nooit gezien?

—

Waarom had niemand me dat toegestaan?

—

En waarom…

—

voelde dit ineens niet meer als toeval?

—

De volgende ochtend stond ik eerder op dan normaal.

—

Ik maakte twee lunchboxen.

—

Identiek.

—

Zelfde brood.

—

Zelfde extra jam.

—

Zelfde briefje.

—

Alleen de namen verschilden.

—

Junie.

—

En…

—

Lizzy.

—

Mijn hart sloeg sneller

toen ik de tweede naam opschreef.

—

Alsof ik iets bevestigde

wat nog niet bevestigd mocht worden.

—

Op weg naar school kneep Junie mijn hand.

—

“Je gaat haar vandaag zien,” zei ze zacht.

—

Niet als een vraag.

—

Als een zekerheid.

—

Ik knikte.

—

Maar vanbinnen…

—

was alles chaos.

—

Voor de schoolpoort stonden ouders te praten.

—

Kinderen renden.

—

Lachend.

—

Normaal.

—

Maar voor mij voelde alles anders.

—

Zwaarder.

—

Alsof de wereld elk moment kon verschuiven.

—

“Daar!” riep Junie plots.

—

Ze wees.

—

Mijn adem stokte.

—

Aan de overkant van het plein

stond een klein meisje.

—

Met haar rug naar ons toe……………..

Lees verder op de volgende pagina.