zou het al te laat zijn.

—

De rechtszaal was koel.

—

Stil.

—

Zakelijk.

—

Alsof het ging om papierwerk.

—

Niet om een leven dat uit elkaar viel.

—

Cristina zat rechtop, één hand rustig op haar buik.

—

Niet als bescherming.

—

Maar als herinnering.

—

Aan wat echt van haar was.

—

De rechter bladerde door de documenten.

—

“Mevrouw Montalvo, meneer Álvarez,” zei hij formeel,

“bevestigt u dat dit een wederzijds overeengekomen scheiding is?”

—

Damian antwoordde meteen.

—

“Ja.”

—

Te snel.

—

Te zelfverzekerd.

—

Cristina keek hem niet eens aan.

—

“Ja,” zei ze daarna rustig.

—

Haar stem was stabiel.

—

Alsof ze dit moment al honderd keer had geoefend.

—

De handtekeningen werden gezet.

—

Inkt op papier.

—

Definitief.

—

Geen drama.

—

Geen tranen.

—

Alleen een einde.

—

Maar voor Cristina…

—

was het ook een begin.

—

Buiten, onder de grijze lucht van Barcelona,

stond een kleine groep mensen te wachten.

—

Een ambtenaar.

—

Een fotograaf.

—

En een man met een map.

—

Ruth straalde.

—

Damian leek opgelucht.

—

Alsof hij zojuist een last had afgeworpen.

—

“Perfecte timing,” zei hij glimlachend.

“Laten we dit officieel maken.”

—

Alsof het allemaal gepland was.

—

Alsof liefde een schema volgde.

—

Cristina bleef op een paar meter afstand staan.

—

Kalm………………….

Lees verder op de volgende pagina.