en niets anders.

—

Geen pannen op het vuur.

Geen geur van eten.

Geen voorbereiding.

—

Alleen stilte.

—

Zijn moeder bleef in de deuropening staan.

—

“Waar is het eten?” vroeg ze langzaam.

—

Alsof ze dacht dat het ergens verstopt lag.

—

Maurice kwam achter haar staan.

Zijn gezicht gespannen.

Zijn glimlach geforceerd.

—

Hij keek naar mij.

—

Ik zat rustig aan de eettafel.

Met een glas water.

Volledig kalm.

—

“Valerie…” zei hij zacht, maar met een waarschuwing in zijn stem.

“Doe normaal. Mensen wachten.”

—

Ik keek hem aan.

—

“Op wat precies?” vroeg ik.

—

De kamer werd stil.

—

Zijn broer fronste.

Zijn tante keek om zich heen.

—

“Op het eten,” zei zijn moeder kortaf.

—

Ik knikte langzaam.

—

“Dat had Maurice moeten regelen,” zei ik.

“Heeft hij toch zelf gezegd?”

—

Een paar mensen wisselden blikken uit.

—

“Wat bedoel je?” vroeg iemand.

—

Ik stond rustig op.

Pak­te mijn map van de kast.

—

“Drie weken geleden,” begon ik,

“heeft Maurice besloten dat we ons eten volledig gescheiden houden.”

—

Ik keek hem recht aan.

—

“Zijn woorden waren: ‘Koop je eigen eten en stop met van mij te leven.’”

—

Een ongemakkelijke stilte viel.

—

Zijn moeder draaide zich naar hem.

—

“Heb jij dat gezegd?…………….

Lees verder op de volgende pagina.