De zaal draaide.

Niet letterlijk…

maar zo voelde het voor Valeria.

—

“Herhaal dat,” zei ze, haar stem plots scherp.

—

De man slikte.

“Eén van de kinderen… leeft misschien nog.”

—

Misschien.

Dat woord alleen al was gevaarlijk.

—

Maar voor een moeder…

was “misschien” genoeg om de dood zelf uit te dagen.

—

Valeria—Victoria—zette een stap naar voren.

Haar handen trilden licht.

Voor het eerst.

—

“Waar?” vroeg ze.

—

“Een klein dorp… aan de rand van de rivier,” antwoordde de man. “We hebben een signaal gekregen. Iemand… heeft jarenlang gezwegen.”

—

Sebastian barstte in lachen uit.

Hard.

Spottend.

—

“Dit is belachelijk,” zei hij. “Een goedkoop toneelstuk.”

—

Maar niemand lachte mee.

—

Want het gezicht van Valeria…

was veranderd.

—

De wraak was er nog.

Maar daaronder…

brandde nu iets sterkers.

—

Hoop.

—

Ze draaide zich langzaam naar Sebastian.

—

“Als je gelogen hebt…” zei ze zacht…

“…dan is dit het moment waarop je begint te vrezen.”

—

Lucia greep zijn arm.

“Sebastian… zeg iets…”

—

Maar hij zweeg.

—

En dat was genoeg.

—

Valeria hief haar hand opnieuw.

Het scherm achter haar flikkerde.

—

Nieuwe beelden verschenen.

—

Beveiligingsopnames.

De nacht.

De rivier.

—

Sebastian.

—

En… een tweede man.

Onbekend.

Die iets vasthield.

—

Iets kleins.

—

De zaal hapte naar adem.

—

“Je hebt niet alles zelf gedaan,” zei Valeria.

—

Sebastian’s gezicht verstijfde.

—

“Wie is hij?” vroeg ze.

—

Geen antwoord.

—

Ze glimlachte.

Koud.

—

“Geen probleem,” zei ze. “Ik heb tijd.”

—

Ze draaide zich om naar de man die haar het nieuws had gebracht…………….

Lees verder op de volgende pagina.