Alles werd zwart.

Maar niet voor lang.

In de verte… een geluid.

Vaag eerst.

Toen luider.

Hard.

BANG! BANG! BANG!

De voordeur.

Iemand sloeg er met kracht op.

Stemmen.

Schreeuwen.

— “DOE OPEN!”

Helena keek op, geïrriteerd. “Wie maakt er op dit uur zo’n lawaai?”

Victor fronste, maar er zat nervositeit in zijn blik.

De kloppen werden nog harder.

— “VICTOR! IK WEET DAT JE BINNEN BENT!”

Zijn gezicht werd plots bleek.

“Alex…” fluisterde hij.

—

Nog voordat iemand kon reageren, werd de deur met geweld geopend.

Alex stormde naar binnen.

Zijn ogen zochten meteen de kamer af.

En toen zag hij haar.

Op de grond.

Bewegingloos.

—

De stilte die volgde was ijskoud.

“Wat… hebben jullie gedaan?” zei hij langzaam.

Niemand antwoordde.

Niemand durfde.

—

Alex knielde naast zijn zus.

“Hey… blijf bij me,” zei hij zacht, terwijl hij voorzichtig haar hand vastpakte.

Ze bewoog licht.

Ademhaling.

Zwak… maar aanwezig.

Hij haalde zijn telefoon tevoorschijn.

“Ambulance. Nu,” zei hij strak.

—

Victor probeerde iets te zeggen.

“Het is niet wat het lijkt—”

Alex stond op.

Langzaam.

Gecontroleerd.

Maar zijn blik… was gevaarlijk stil.

“Niet nog één woord,” zei hij.

—

Binnen enkele minuten vulde het huis zich met sirenes.

Hulpverleners namen haar voorzichtig mee.

Vragen werden gesteld…………….

Lees verder op de volgende pagina.