Aller au contenuDe man keek hen gespannen aan.
Zijn stem klonk bezorgd… maar zijn ogen verraadden iets anders.
Koudte.
Controle.
Kapitein Lebedev stapte langzaam naar voren, zijn blik strak op de man gericht.
“Uw vrouw leeft,” zei hij kort. “Ze wordt momenteel gestabiliseerd.”
De schouders van de man leken even te ontspannen.
Te snel.
Te gecontroleerd.
“Dank God,” fluisterde hij. “Ik zei toch dat ze van de trap was gevallen… ze is altijd zo onhandig.”
Sokolov voelde zijn kaak aanspannen.
Maar hij zei niets.
Nog niet.
Lebedev knikte langzaam, alsof hij luisterde… maar in werkelijkheid elk detail analyseerde.
“Interessant,” zei hij rustig. “Want de verwondingen die we hebben gezien… passen niet echt bij een val.”
De man verstijfde.
Slechts een fractie van een seconde.
Maar genoeg.
“Wat bedoelt u?” vroeg hij, iets te snel.
Lebedev deed nog een stap dichterbij.
“Meerdere oude breuken. Brandwonden. Snijwonden. Sporen van herhaald trauma.”
Hij hield een korte pauze.
“Dat gebeurt niet op een trap.”
De stilte werd zwaar.
De man glimlachte geforceerd.
“Misschien… misschien heeft ze u iets niet verteld. Ze is… fragiel. Ze raakt snel gewond.”
Sokolov kon zich niet langer inhouden.
“Fragiel?” herhaalde hij scherp. “Of gevangen?”
De woorden sneden door de ruimte.
De man draaide zich abrupt naar hem.
“Dokter, u gaat te ver—”
“Niet ver genoeg,” onderbrak Sokolov.
Zijn stem was laag, maar geladen.
“Ik heb lichamen gezien die door ongelukken zijn gebroken. En ik heb lichamen gezien die systematisch zijn beschadigd.”
Hij keek hem recht aan.
“Dit is geen ongeluk.”
Voor het eerst verscheen er iets anders in het gezicht van de man.
Geen bezorgdheid.
Geen verdediging.
Maar irritatie.
En daarachter…
angst.
Lebedev merkte het ook.
Hij haalde langzaam een notitieboekje tevoorschijn.
“Uw naam?” vroeg hij kalm.
De man aarzelde.
Heel even.
“…Dmitri Volkov.”
“U blijft hier,” zei Lebedev meteen. “We hebben nog vragen.”
“Ik wil mijn vrouw zien,” drong Dmitri aan.
“Dat zal later gebeuren.”
De toon liet geen ruimte voor discussie.
Op dat moment kwam Marina haastig de gang in………..