Ze stond op zonder nog iets te zeggen.

De deken gleed van haar schouders terwijl ze het gangpad instapte. Alle ogen volgden haar nu. Niet meer onzichtbaar. Niet meer gewoon een passagier.

Iemand fluisterde: “Is zij echt…?”

Maar Mara hoorde het nauwelijks.

Haar wereld was kleiner geworden. Gefocust. Helder.

Zoals vroeger.

De stewardess liep snel voor haar uit richting de cockpit. Haar hakken tikten gehaast op de vloer, maar Mara’s stappen waren rustig. Beheerst.

Alsof ze dit al honderd keer had gedaan.

Bij de cockpitdeur wachtte een gespannen gezichtsuitdrukking. De purser tikte de code in, de deur klikte open.

“Kapitein, we hebben iemand,” zei ze.

Mara stapte naar binnen.

De cockpit was gevuld met rode waarschuwingslichten. Een constant alarmsignaal piepte op de achtergrond. De copiloot zat voorovergebogen, zijn handen strak om de stuurknuppel.

De gezagvoerder keek op.

“U bent…?”

“Mara Dalton. Voormalig jachtpiloot. F-16,” zei ze kort.

Geen uitleg. Geen verleden.

Alleen wat nodig was.

Hij knikte meteen. “We hebben problemen met de automatische piloot en een instabiele vluchtcontrole. Het toestel reageert vertraagd op input.”

Mara keek naar de instrumenten.

Haar ogen bewogen snel.

Hoogte.

Snelheid.

Horizon.

Waarschuwingen.

Ze voelde het meteen.

“Dit is geen simpele storing,” zei ze zacht. “Jullie hebben waarschijnlijk een gedeeltelijke fly-by-wire failure.”

De copiloot keek haar aan. “Dat… dachten we ook, maar—”

“Maar het systeem corrigeert verkeerd,” vulde ze aan.

Hij knikte.

De gezagvoerder schoof iets opzij. “Kunt u helpen?”

Een seconde.

Dat was alles wat ze nodig had.

Ze ging zitten.

En in dat moment…

was ze weer wie ze altijd was geweest.

“Oké,” zei ze kalm. “We nemen handmatige controle. Kleine inputs. Geen overcorrecties.”

Haar handen bewogen instinctief.

Niet gehaast.

Niet aarzelend.

Precies.

Het vliegtuig reageerde licht. Onrustig. Alsof het tegenwerkte………………….

Lees verder op de volgende pagina.