Aller au contenuhaar gezicht veranderde nog vóór ze zich omdraaide.
De stem was rustig.
Warm.
Zelfverzekerd.
“Sorry dat ik laat ben,” zei hij.
Mijn hart sloeg niet sneller.
Niet meer.
Die versie van mij… had ik achtergelaten.
Langzaam draaide Rebecca haar hoofd.
Haar glimlach… verstijfde.
En toen zag ze hem.
De man in de deuropening.
Donker jasje.
Licht verward haar.
En ogen die meteen… mij vonden.
“Hallo,” zei hij zacht.
Er ging een schok door de kamer.
Niet luid.
Maar voelbaar.
Mijn moeder keek op.
Verward.
“En jij bent…?” begon ze.
Ik zette mijn glas neer.
Rustig.
“Dit is mijn man,” zei ik.
Stilte.
Volledig.
Rebecca’s vingers verstrakten rond haar glas.
“Je… wat?” fluisterde ze.
Ik stond op.
Niet haastig.
Niet onzeker.
“Mijn man,” herhaalde ik.
Hij liep naar me toe.
Legde zijn hand zacht op mijn rug.
Een gebaar dat geen uitleg nodig had.
“Lucas,” zei hij beleefd, terwijl hij naar mijn moeder knikte.
Mijn moeder probeerde te glimlachen.
Maar haar ogen verrieden haar verwarring.
“Waarom… hebben we hem nooit ontmoet?” vroeg ze.
Ik keek haar even aan.
Lang genoeg.
“Omdat niet alles… gedeeld hoeft te worden,” zei ik zacht.
Rebecca lachte nerveus.
Te luid.
Te geforceerd.
“Dit is absurd,” zei ze. “Je verwacht dat we geloven dat jij—”
“Dat ik verder ben gegaan?” onderbrak ik haar.
Ze zweeg.
Lucas keek haar even aan.
Zijn blik veranderde.
Subtiel.
Maar scherp.
“Wij hebben elkaar eerder ontmoet,” zei hij plotseling.
De kamer verstijfde opnieuw.
Rebecca knipperde.
“Dat… kan niet,” zei ze snel.
Maar haar stem trilde.
“Op een galerie-evenement,” vervolgde hij rustig.
“Drie jaar geleden. Manhattan.”
Mijn adem bleef stabiel.
Ik wist dit al.
Rebecca werd bleek.
“Ik herinner me dat je zei…” ging hij verder.
Hij keek haar recht aan……………