Richard bleef verstijfd staan.

Zijn hand nog op het gordijn.

Zijn adem… stilgevallen.

In de stoel bij het raam…

zat geen verpleegkundige.

Geen arts.

Maar een vrouw…

met een rechte houding

en een blik die niets miste.

— Goedemorgen, zei ze kalm.

Tiffany verstijfde.

— Wie bent u? snauwde ze.

De vrouw stond langzaam op.

— Ik ben inspecteur Morales.

Een korte stilte.

— Afdeling kinderbescherming en ziekenhuisveiligheid.

De kamer werd plots kleiner.

Zwaarder.

Leo huilde nog steeds zacht in Tiffany’s armen.

Maar niemand durfde te bewegen.

— Interessant gesprek, vervolgde Morales.

— Zeer… verhelderend.

Richard herpakte zich.

Zijn stem probeerde autoriteit terug te vinden.

— Dit is een privézaak. U heeft hier niets te zoeken.

Morales glimlachte niet.

— Integendeel.

Ze haalde een kleine recorder tevoorschijn.

— Alles wat hier is gezegd…

is vastgelegd.

Tiffany’s gezicht verloor kleur.

— Dat… dat is illegaal!

— Nee, antwoordde Morales rustig.

— Niet wanneer er sprake is van mogelijke dwang, bedreiging en gevaar voor een pasgeborene.

Elena voelde haar hart sneller kloppen.

Niet van angst.

Maar van iets anders.

Eindelijk.

Waarheid.

Morales stapte dichterbij.

— Geef de baby aan mij.

Tiffany aarzelde.

— Nu.

Haar stem liet geen ruimte voor discussie.

Langzaam…

gaf Tiffany Leo af.

Zodra hij in veilige armen lag…

werd de spanning in de kamer anders.

Alsof de balans hersteld werd.

Richard probeerde nog één keer………….

Lees verder op de volgende pagina.