Éléonore kwam terug uit de keuken…

met een kleine doos in haar handen.

Niet groot.

Niet opzichtig.

Maar zorgvuldig gekozen.

Ze legde het doosje langzaam op tafel.

Recht voor Iseult.

— Voor jou, zei ze zacht.

Iseult glimlachte.

Een beetje verrast.

— Oh… dat hoefde niet…

Maar haar ogen glinsterden.

Nieuwsgierig.

Maël zat verstijfd.

Zijn vingers klemden zich rond zijn glas.

— Maak maar open, zei Éléonore.

De kamer werd stil.

De kaarsen flakkerden licht.

Iseult opende het doosje…………..

Lees verder op de volgende pagina.