Aller au contenuHet licht van haar hut flakkerde als een verre ster door de dichte sneeuw.
— Daar… zei Marisol hijgend. — Blijf achter mij.
De twee meisjes knikten, hun kleine handen ineengestrengeld onder de dikke jas. Ze waren doodsbang, maar ze liepen. Geen gehuil meer. Alleen pure wil om te overleven.
Stap voor stap baande Marisol zich een weg door de storm. Haar schouders brandden onder het gewicht van de man, haar adem werd korter, maar ze stopte niet.
Niet nu.
Niet zo dichtbij.
Toen ze eindelijk de deur bereikte, duwde ze die met haar schouder open. Een warme golf van rook en houtgeur kwam hen tegemoet.
— Binnen! riep ze.
De meisjes strompelden naar binnen, en Marisol legde de man voorzichtig neer op de houten vloer, vlak bij de haard.
Ze sloot de deur met een harde klap en schoof meteen de grendel ervoor.
De storm kon razen wat hij wilde.
Hierbinnen… bepaalde zij de regels.
De volgende minuten waren een waas van beweging.
Marisol gooide extra hout in het vuur, blies de vlammen aan tot ze fel oplaaiden en begon meteen de natte kleren van de man uit te trekken.
Zijn huid was bleek… bijna blauw.
— Onderkoeling, fluisterde ze.
Ze wikkelde hem in dikke dekens, nam een fles met kruidenolie en begon zijn armen en borst krachtig te wrijven om de bloedsomloop op gang te brengen.
— Blijf bij mij… mompelde ze, meer tegen zichzelf dan tegen hem.
Ondertussen gaf ze de meisjes warme thee met honing.
— Kleine slokjes, zei ze zacht. — Jullie zijn veilig nu.
De meisjes kropen dicht tegen elkaar aan bij het vuur.
— Gaat papa dood? vroeg één van hen met trillende stem.
Marisol keek even naar de man.
Toen naar hen.
— Niet als ik het kan helpen.
Uren gingen voorbij.
Buiten bleef de storm woeden, maar binnen groeide de warmte langzaam.
De kleur keerde heel voorzichtig terug in het gezicht van de man.
Zijn ademhaling werd iets regelmatiger.
Marisol zat naast hem, haar hand op zijn pols, ogen halfgesloten maar alert.
Plots…
een kleine beweging.
Zijn vingers trilden.
Marisol rechtte haar rug.
— Kom terug… fluisterde ze.
Zijn ogen openden zich langzaam.
Donker.
Diep.
En vol verwarring……………