De deur viel dicht.

Niet hard.

Maar definitief.

Ik bleef ertegenaan leunen.

Alsof ik hem nog kon tegenhouden.

Alsof iets… nog terug kon komen.

Maar niets kwam terug.

De stilte in het appartement was anders dan anders.

Niet rustig.

Leeg.

Alsof alles wat ik dacht dat “wij” was…

in één keer was verdwenen.

Ik liep langzaam naar de woonkamer.

Twee koffers minder.

Zijn jas weg.

Zijn schoenen niet meer bij de deur.

Maar wat me het meest raakte…

was niet wat weg was.

Maar wat er nooit geweest was.

Ik ging op de bank zitten.

Mijn telefoon nog in mijn hand.

De e-mail stond nog open………….

Lees verder op de volgende pagina.