Aller au contenu…en op dat moment begreep ik het.
Er klopte iets niet.
Niet op een slechte manier.
Maar op een manier die… groter was dan ik had verwacht.
De deuren achter in de kapel gingen langzaam open.
Alle hoofden draaiden zich om.
De man in het donkere pak stapte naar binnen.
Rustig.
Beheerst.
En ineens…
ging iedereen rechter zitten.
Alsof zijn aanwezigheid gewicht had.
Mijn hart begon sneller te kloppen.
Ik keek naar Harper.
Hij knikte zacht.
“Loop door,” fluisterde hij.
Ik slikte.
En liep verder.
Stap voor stap.
Maar mijn ogen vonden Mark.
En voor het eerst…
zag ik iets anders in hem.
Geen zenuwen.
Geen spanning.
Maar…
autoriteit.
Alsof hij hier niet zomaar stond als bruidegom.
Maar als iemand… die de controle had.
Ik kwam bij hem aan.
Hij pakte mijn handen.
Warm.
Stevig.
“Vertrouw je me?” fluisterde hij.
Ik fronste even.
“Ja… natuurlijk.”
Hij glimlachte licht.
En draaide zich toen een beetje om.
Richting de man bij de deur.
“Je kunt beginnen.”
Een rilling ging door de ruimte.
De man knikte.
En plotseling…
kwamen er meer mensen binnen.
Mannen. Vrouwen.
Allemaal in formele kleding.
Maar dit waren geen gasten.
Dit waren…
agenten.
Mijn adem stokte.
Wat gebeurt hier…?
Harper kwam iets dichterbij.
“Elena,” zei hij zacht,
“je werkt niet zomaar ergens…”
Mijn hart bonsde…………….