Aller au contenuIk zou willen dat dat zo was,” zei hij zacht.
Mijn hart zakte.
“Wat bedoelt u?” vroeg ik meteen.
Hij keek me recht aan.
“Als iemand echt van plan is een kind te laten verdwijnen… dan stopt dat niet bij een bus.”
Een koude rilling liep over mijn rug.
Mijn moeder kneep zacht in mijn arm.
“Dus u zegt dat ze daar… niet veilig is?” vroeg ze gespannen.
Hij schudde langzaam zijn hoofd.
“Niet zolang de verkeerde mensen weten dat ze leeft.”
Mijn gedachten begonnen te razen.
Die kleine baby…
die ik in mijn armen had gehouden…
Ze was geen toeval.
Ze was een doelwit.
“Waarom komt u nu?” vroeg ik.
Hij haalde diep adem.
“Omdat ik pas vanochtend bevestigd kreeg dat zij het echt is… en dat zíj nog leeft.”
Zijn stem brak heel even.
“Mijn kleindochter had gisteren kunnen sterven.”
Er viel een stilte.
Ik voelde iets in mij veranderen.
Niet angst.
Maar… bescherming…………