Aller au contenu“…ze gaat leren,” fluisterde ik tegen mezelf, “wat ik gisteren heb afgerond.”
Ik zette mijn tablet rechtop op het nachtkastje.
De camerabeelden waren helder.
De oprit.
De veranda.
De woonkamer.
En daar stond ze.
Victoria.
Mijn schoondochter.
Perfect gestyled om vijf uur ’s ochtends, alsof ze op het punt stond een interview te geven in plaats van iemand uit haar huis te zetten.
Achter haar stonden drie verhuizers met halflege blikken. Ze keken rond alsof ze niet helemaal zeker wisten waarom ze hier waren.
Victoria klopte opnieuw op de deur.
Harder deze keer.
“Mevrouw Harland!” riep ze. “Ik weet dat u binnen bent!”
Ik stond langzaam op.
Mijn pantoffels maakten nauwelijks geluid op de houten vloer.
Beneden opende Mike het hek.
Ik zag hem op camera twee.
Hij hield een klein notitieboekje omhoog.
Victoria zuchtte dramatisch, maar schreef haar naam.
Victoria Harland.
05:07 uur.
Reden van bezoek: Eigendomsoverdracht.
Perfect.
Toen liepen ze de oprit op.
Ik nam nog een slok thee.
En liep naar beneden.
Toen ik de voordeur opende, stond Victoria al met haar hand omhoog om opnieuw te kloppen.
Ze schrok even toen de deur openzwaaide.
Maar haar glimlach kwam snel terug.
Diezelfde glimlach die ze gebruikte op familiefoto’s.
Net iets te perfect.
“Goedemorgen,” zei ze opgewekt.
Ik keek naar de vrachtwagen achter haar.
“Dat lijkt me duidelijk.”
Ze hield het dossier omhoog.
“Dit hoeft niet moeilijk te zijn.”
Ik leunde tegen de deurpost.
“Is dat zo?”
Ze bladerde door de papieren.
“Zoals je kunt zien, is deze woning gisteren overgedragen.”
Ik nam het dossier niet aan.
“Ik zie dat je veel moeite hebt gedaan…………..