Ik zei niets toen de assistente dat zei.

Een paar seconden hoorde ik alleen haar ademhaling door de telefoon.

“Mevrouw Dawson?” vroeg ze nerveus.

“Ja,” antwoordde ik rustig.

“Wat staat er precies in sectie 47B?”

Ze slikte hoorbaar.

“Het… het is een clausule over sleutelpersonen.”

Dat wist ik al.

Ik had die clausule vijftien jaar geleden zelf laten toevoegen.

Niet voor mezelf.

Voor het bedrijf.

Tenminste, dat was toen de bedoeling.

“Lees het voor,” zei ik.

Papieren ritselden.

Toen begon ze te lezen.

“Indien de primaire relatiebeheerder van het Brightwell & Knox contract niet langer werkzaam is bij Holstrom Dynamics, heeft de klant het recht het contract per direct te beëindigen zonder boete.”

Ik sloot mijn ogen.

Daar was het.

De assistente fluisterde:

“U bent… die primaire relatiebeheerder.”

Ik keek naar mijn keukenraam.

De zon was net opgekomen.

“Hoeveel is dat contract waard?” vroeg ik.

Ze antwoordde meteen.

“Vierhonderd tweeënzeventig miljoen dollar… over vijf jaar.”

Ik hoorde op de achtergrond stemmen.

Stress.

Haast.

Chaos.

“Mevrouw Dawson,” zei ze plotseling, “de raad van bestuur komt over twintig minuten samen.”

Ik glimlachte licht.

“Dat klinkt druk.”

Ze aarzelde.

Toen zei ze voorzichtig:

“De heer Cross weet dit nog niet.”

Om 9:03 die ochtend ging mijn telefoon opnieuw.

Dit keer was het een onbekend nummer.

Ik nam op.

“Clare Dawson.”

Een diepe stem antwoordde:

“Dit is Richard Halvorsen van Brightwell & Knox.”

Mijn rug werd recht.

“Goedemorgen, Richard.”

Hij klonk opgelucht toen hij mijn stem hoorde.

“Clare. We hoorden dat je gisteren bent ontslagen.”

“Dat klopt.”

Hij zweeg even.

Toen zei hij:

“Dat verandert alles.”

Ik wist wat hij bedoelde.

Brightwell & Knox was niet zomaar een klant.

Het was de klant……………..

Lees verder op de volgende pagina.