Het is een kwestie van leven of dood!” schreeuwde Ray.

Mijn hart sloeg een slag over.

Ik zat op de bank met mijn baby tegen mijn borst gedrukt. Mijn lichaam deed nog pijn van de bevalling, maar de spanning maakte dat ik toch overeind kwam.

Mijn zus Laura stond nog steeds bij de deur.

“Je hebt haar gisteravond buiten laten staan met een pasgeboren baby,” beet ze hem toe. “Je krijgt niet eens de kans om met haar te praten.”

Ray sloeg opnieuw met zijn vuist op de deur.

“Penelope! Alsjeblieft! Je moet me geloven!”

Ik voelde mijn maag samentrekken.

Een deel van mij wilde hem nooit meer zien.

Een ander deel… wilde weten waarom.

Ik stond langzaam op.

“Laura… laat hem binnen.”

Ze draaide zich naar me om, geschokt.

“Ben je serieus?”

Ik knikte.

“Maar blijf hier.”

Laura zuchtte, maar draaide de deur uiteindelijk open.

Ray stormde bijna naar binnen.

Zijn gezicht zag er verschrikkelijk uit.

Hij had rode ogen, alsof hij de hele nacht niet had geslapen. Zijn haar zat ongekamd en zijn handen trilden.

Dit was niet de man die mij koud achter een gesloten deur had laten staan.

Dit was iemand die bang was.

Zijn ogen gingen meteen naar de baby.

“Is ze oké?” vroeg hij hees.

Ik kneep mijn armen beschermend om haar heen.

“Blijf waar je staat.”

Hij stopte onmiddellijk.

De stilte in de woonkamer was zwaar.

“Leg uit,” zei ik……………..

Lees verder op de volgende pagina.