Ik boog dichter naar het scherm van mijn telefoon.

En toen merkte ik iets op waardoor mijn hart een slag oversloeg.

Michael keek niet naar Olivia zoals een vader normaal naar zijn baby kijkt.

Er zat iets… vreemds in zijn blik.

Niet teder. Niet trots.

Eerder gespannen. Onrustig.

Margaret hield Olivia steviger vast toen hij dichterbij kwam.

Zelfs via de camera kon ik zien dat haar schouders strak stonden.

“Wat doe jij hier?” vroeg ze.

Haar stem was laag, maar duidelijk gespannen.

“Ik werk hier ook, weet je nog?” antwoordde Michael met een korte lach. “Een vergadering is geannuleerd.”

Hij strekte zijn handen uit.

“Geef haar even hier.”

Margaret aarzelde.

Heel even.

Dat moment duurde misschien maar twee seconden… maar het voelde voor mij als een eeuwigheid.

“Ze slaapt bijna,” zei Margaret.

“Dat maakt niet uit.”

Hij nam Olivia uit haar armen.

Het effect was onmiddellijk.

Olivia’s gezicht verkrampte en ze begon te huilen — niet gewoon huilen, maar datzelfde paniekerige gehuil dat ik elke ochtend hoorde.

Mijn handen begonnen te trillen.

Michael probeerde haar te wiegen.

Maar het maakte het alleen erger.

“Wat is er mis met haar?” mompelde hij geïrriteerd.

Margaret stond meteen op.

“Geef haar terug.”

Hij draaide zich een beetje weg.

“Ze moet wennen aan me,” zei hij.

Zijn stem klonk harder dan nodig was.

Olivia huilde nu zo intens dat haar kleine lichaam schokte.

Margaret stapte naar voren.

“Michael. Geef haar. Nu.”

Er zat plotseling iets in haar stem dat ik nog nooit had gehoord.

Niet zacht.

Niet vriendelijk.

Bevelend.

Michael keek haar even strak aan.

Toen gaf hij Olivia terug.

Op het moment dat Margaret haar in haar armen nam, begon het huilen langzaam te verminderen.

Mijn hart bonsde in mijn borst.

Maar het vreemdste moment moest nog komen.

Michael keek rond in de kamer…………

Lees verder op de volgende pagina.