Ik wilde verdwijnen in mijn stoel.

Mijn handen trilden zo erg dat ik ze onder de tafel moest verbergen. Vierhonderd mensen. Vierhonderd paar ogen, en een deel van hen lachte.

Niet hard.

Maar genoeg.

Het soort lach dat zegt dat je niet thuishoort.

Cassandra hield de quilt nog steeds omhoog alsof het een grappig rekwisiet was.

“Het is… vintage,” zei ze met een overdreven glimlach naar de camera.

Haar vriendin naast haar fluisterde luid genoeg voor de microfoon:

“Of gewoon oud.”

Opnieuw gelach.

Ik voelde iets in mijn borst breken.

Niet boosheid.

Iets stillers.

Verdriet.

Langzaam stond ik op. Mijn stoel schoof zacht over de vloer. Ik wilde gewoon naar buiten lopen voordat iemand zag dat mijn ogen vol tranen stonden.

Niemand leek het te merken.

Iedereen keek naar Cassandra.

Behalve één persoon.

Ik had nog geen drie stappen gezet toen iemand mijn hand vastgreep.

Stevig.

Zo stevig dat ik zachtjes naar adem hapte.

“Nana.”

Ik draaide me om.

Liam stond achter me.

Zijn gezicht was anders dan ik het ooit had gezien.

Niet beschaamd.

Niet verlegen.

Woedend.

De muziek in de zaal was gestopt. Mensen fluisterden, niet zeker wat er gebeurde.

Liam liet mijn hand niet los.

In plaats daarvan draaide hij zich om naar het podium waar Cassandra nog steeds stond met de quilt.

“Geef die hier.”

Zijn stem was kalm.

Maar het soort kalmte dat een storm verbergt.

Cassandra lachte nerveus.

“Oh, kom op, Liam. Het was maar een grap.”

Hij herhaalde:

“Geef hem hier.”

Langzaam gaf ze hem de quilt.

Liam nam hem voorzichtig aan, alsof hij iets breekbaars vasthield.

Toen keek hij naar de zaal…………..

Lees verder op de volgende pagina.