Mijn telefoon bleef trillen in mijn hand.

Een onbekend nummer uit Boston.

Mijn hart begon sneller te slaan. Slechts één persoon belde me ooit vanuit Boston.

De advocaat van Jennifer.

Ik liep een paar stappen verder op het terras, weg van de muziek en het geroezemoes uit de zaal, en nam op.

“Mevrouw Sullivan?” klonk een rustige mannenstem.

“Ja.”

“Met Daniel Harper. Het spijt me dat ik u op dit moment stoor, maar ik dacht dat u dit misschien meteen wilde weten.”

Ik voelde hoe mijn maag zich samenkneep.

“Is er iets gebeurd?”

Hij aarzelde even.

“Ja. We hebben vandaag toegang gekregen tot een oude e-mailaccount van Jennifer. Een account waarvan we tot nu toe niet wisten dat ze die gebruikte.”

Mijn vingers klemden zich rond de telefoon.

“En?”

“Er zitten berichten in die u waarschijnlijk moet zien. Vooral berichten tussen Tyler en Richard… van een paar maanden vóór Jennifer’s overlijden.”

De wereld leek even stil te vallen.

“Wat staat erin?” vroeg ik zacht.

Aan de andere kant van de lijn hoorde ik papier schuiven.

“Het lijkt erop dat ze al jaren spraken over het moment waarop Tyler het geld zou krijgen.”

Mijn adem stokte.

“Dat is niet alles,” ging hij verder.

“Er zijn ook verwijzingen naar druk. Financiële druk. En plannen om u… te overtuigen dat Tyler veranderd was.”

Ik keek door de glazen deuren naar de feestzaal.

Tyler stond nog steeds naast Vanessa, maar zijn glimlach was verdwenen.

Richard werd ondertussen door twee mannen naar de bar begeleid.

“Er is nog iets,” zei Harper.

Mijn hart bonsde.

“Jennifer had blijkbaar vermoedens dat iemand haar probeerde te manipuleren. In haar laatste e-mail schrijft ze dat ze gesprekken heeft opgenomen. Voor het geval dat.”

Mijn vingers begonnen te trillen.

“Opgenomen?”

“Ja.”

Hij pauzeerde.

“Die opnames zitten in een versleuteld bestand dat gekoppeld is aan haar testament.”

Mijn blik gleed naar mijn handtas.

Naar de envelop die daar al zeven jaar lag.

“Dus… het bestaat echt,” fluisterde ik.

“Ja,” zei Harper.

“En volgens Jennifer’s instructies mag dat bestand alleen geopend worden als Tyler ooit aanspraak maakt op het geld.”

Ik keek opnieuw naar de zaal.

De muziek begon weer te spelen.

Mensen lachten.

Glazen klonken tegen elkaar.

Niemand daarbinnen wist dat het hele fundament onder deze avond misschien binnen een paar uur zou instorten………………

Lees verder op de volgende pagina.