Ryan keek naar de kinderen.
Zijn hart begon sneller te slaan.
De oudste jongen keek hem recht aan.
Diezelfde amberkleurige ogen.
Diezelfde wenkbrauwen.
Diezelfde kleine kuiltjes in de wangen.
Het voelde alsof hij in een spiegel keek naar een jongere versie van zichzelf.
— Olivia… fluisterde hij.
— Wie zijn deze kinderen?
Olivia zei eerst niets.
Ze trok haar versleten jas strakker rond de kleinste jongen die nog steeds hoestte.
Ryan knielde meteen neer.
— Hij heeft het koud.
Hij trok zijn eigen wollen jas uit en legde die rond de jongen.
De kinderen keken hem verbaasd aan.
De middelste, een klein meisje, fluisterde:
— Mama… wie is dat?
Olivia sloot even haar ogen.
Toen keek ze Ryan weer aan.
Haar stem brak.
— Ryan… dit zijn jouw kinderen.
De wereld leek stil te vallen.
— Wat?
Ryan staarde haar aan.
— Dat kan niet.
Olivia knikte langzaam.
— Toen je naar San Francisco vertrok…
— wist ik nog niet dat ik zwanger was………..

Lees verder op de volgende pagina.