Het gezicht van Mateo, dat tot dat moment gebroken en uitgeput was, veranderde plotseling.

Zijn ogen werden groot.

Niet van angst.

Maar van verbazing.

Hij keek naar zijn dochter alsof hij haar voor het eerst zag.

— Wat zei je? fluisterde hij.

Elena trok zich een beetje terug en keek hem recht aan.

Haar stem was zacht, maar vastberaden.

— Mama leeft nog.

De kamer leek plotseling te bevriezen.

Mateo schudde zijn hoofd langzaam.

— Nee… dat kan niet.

— Ze zeiden dat ze…

Elena knikte.

— Ik weet wat ze hebben gezegd.

— Maar ik heb haar gezien.

De adem van Mateo stokte.

— Wanneer?

— Twee weken geleden.

De bewakers keken elkaar aan.

De kolonel, die vanuit de gang toekeek, stapte langzaam dichterbij.

Elena ging verder.

— Ik was bij tante Rosa.

— We gingen naar de markt.

— En toen zag ik mama.

Mateo voelde hoe zijn hart begon te bonzen.

— Wat deed ze?

— Ze keek naar mij.

— En ze zei dat ik niemand mocht vertellen dat ze nog leefde.

De sociale werkster fronste.

— Elena, lieverd…

Maar het meisje ging door.

— Ze zei dat papa onschuldig is.

Nu werd het echt stil.

De kolonel Vargas liep de kamer binnen.

— Wat bedoel je daarmee?

Elena draaide zich naar hem om.

— Mama zei dat iemand anders die man heeft gedood…………….

Lees verder op de volgende pagina.