Maar voordat Johnny goed kon begrijpen wat hij zag, hoorde hij zware stappen achter zich.

Een man in een donker pak kwam snel de hal binnen.

Hij was rond de zestig, met zilvergrijs haar en een strenge maar vermoeide blik.

Toen hij het meisje zag, veranderde zijn gezicht onmiddellijk.

— Sofia! riep hij geschrokken.

De kleine sprong uit Johnny’s armen.

— Opa!

Ze rende naar hem toe en sloeg haar armen om zijn benen.

De man knielde meteen neer en controleerde haar haastig.

— Ben je gewond? Heb je je pijn gedaan?

— Nee, zei ze.

— Deze meneer heeft me gered.

De man stond langzaam op en keek Johnny aan.

Zijn blik was eerst streng, maar werd al snel zachter.

— Jongeman… zei hij langzaam.

— Het lijkt erop dat ik je moet bedanken.

Johnny knikte ongemakkelijk.

— Ze reed bijna de straat op. Een auto kwam eraan.

De man haalde diep adem.

— Je hebt haar leven gered.

Hij stak zijn hand uit.

— Ik ben Viktor Orlov.

Johnny schudde zijn hand.

— Johnny.

Maar terwijl ze elkaar aankeken, dwaalde Johnny’s blik weer naar het grote portret aan de muur.

Zijn gezicht werd opnieuw bleek.

De man merkte het meteen.

— Is er iets?

Johnny wees naar het schilderij.

— Die vrouw…

De oude man draaide zich om.

Het portret toonde een jonge vrouw met zachte ogen en donker haar.

Onder het schilderij stond een kleine gouden plaat………….

Lees verder op de volgende pagina.