Ik stond naast hun tafel.

Matthew keek op, nog lachend.

— Mam?

Samantha draaide zich ook om, haar glimlach nog half op haar gezicht.

Ik legde mijn tas rustig op de tafel.

Toen zei ik één woord.

— Opname.

Matthew bevroor.

Zijn vork bleef in de lucht hangen.

— Wat?

Ik haalde mijn telefoon uit mijn tas en draaide het scherm langzaam naar hem toe.

Het rode puntje brandde nog steeds.

De timer liep.

Zijn eigen stem klonk zacht uit de luidspreker:

“…ze begrijpt er niets van. Ze heeft elke pagina getekend…”

Samantha’s gezicht verloor meteen kleur.

Matthew sprong bijna overeind.

— Zet dat uit!

Ik drukte op pauze.

Het hele diner was stil geworden. Mensen aan de andere tafels probeerden zogenaamd niet te luisteren, maar iedereen keek.

Ik bleef kalm.

— Twee honderd duizend dollar, Matthew?

Hij slikte.

— Mam… luister… het is niet wat je denkt.

Ik kantelde mijn hoofd een beetje.

— Nee?

Samantha pakte zijn arm.

— Misschien moeten we dit thuis bespreken.

Ik glimlachte licht……………

Lees verder op de volgende pagina.