Toen de liftdeuren opengingen, stond Melody precies waar de conciërge had gezegd.

Perfect gekleed.

Perfect haar.

Maar haar ogen… die waren niet perfect.

Ze zagen er moe uit.

Ze draaide zich om toen ze me zag.

— Claire… zei ze zacht.

Het was de eerste keer in weken dat ik haar stem hoorde.

Ik leunde tegen de muur van de lobby.

— Wat wil je?

Ze keek even rond, alsof de marmeren vloer en de glazen muren haar ongemakkelijk maakten.

— Kunnen we praten?

Ik haalde mijn schouders op.

— Je praat al.

Ze slikte.

— Mama en papa zitten in de problemen.

Ik antwoordde niet.

Ze vervolgde snel:

— De hypotheek is achterstallig.

— De verzekering ook.

— En papa’s medische rekeningen…

Ze stopte.

Alsof ze wachtte tot ik zou reageren.

Maar ik bleef stil.

Toen zei ze eindelijk wat ze echt wilde zeggen.

— Waarom heb je het geld gestopt?

Ik keek haar rustig aan.

— Papa heeft dat gevraagd.

Haar gezicht vertrok.

— Dat meende hij niet.

— Hij meent veel dingen niet, zei ik.

Ze liep een paar stappen dichterbij.

— Ze denken dat jij boos bent omdat mama zei dat ik het geld stuurde.

Ik lachte zacht.

— Denken ze dat echt?

Ze knikte.

— Ze zeggen dat je jaloers bent.

Dat woord.

Dat woord had mijn hele jeugd gevolgd.

Ik keek haar recht aan.

— Melody.

Ze wachtte……………………

Lees verder op de volgende pagina.