Alle hoofden aan tafel draaiden tegelijk.

Ik kende die stem.

Rustig. Zelfverzekerd.

Julian.

Hij stond achter mijn stoel, zijn handen ontspannen in de zakken van zijn donkere jas, alsof hij hier altijd al had moeten zijn.

Victoria’s glimlach verstijfde.

— Julian? zei ze, zichtbaar verrast.

— Wat doe jij hier?

Hij trok een stoel naar achteren en ging rustig naast mij staan.

— Ik had een afspraak in de buurt, zei hij luchtig.

— En toen zag ik toevallig een bekende naam op de reserveringslijst.

Hij keek naar de rekening op tafel.

$3.270

— Interessante beslissing om dit allemaal op Rachel te zetten.

Mijn moeder lachte gespannen.

— Ach, het is maar een grapje.

Julian keek haar even aan.

Die blik was beleefd… maar scherp.

— Grappig.

Hij pakte de rekening op.

— Want volgens mij heeft Rachel vanavond al meer betaald dan iemand hier beseft.

Gregory, Victoria’s man, fronste.

— Wat bedoel je?

Julian legde de rekening weer neer.

— Laat ik het zo zeggen.

Hij keek naar mij en glimlachte kort.

— Zonder Rachel zou de helft van de mensen die vandaag met jullie zaken willen doen… hier niet eens zitten.

De tafel werd stil.

Victoria rolde met haar ogen.

— Julian, doe niet zo dramatisch.

— Het is maar een diner.

Hij knikte.

— Precies.

Toen draaide hij zich naar Gregory.

— Over dat duurzame resortproject waar je zo trots op bent…

Gregory keek verrast.

— Ja?………..

Lees verder op de volgende pagina.