De notaris sloeg langzaam de eerste pagina van het testament open.

Het zachte geritsel van papier klonk in de stille kamer bijna oorverdovend.

Adrian zuchtte ongeduldig.

— Kunnen we opschieten? vroeg hij kortaf.

— Mijn vader hield van drama, maar dit is overdreven.

De notaris keek hem kalm aan.

— Meneer Whitlock, uw vader heeft heel duidelijke instructies achtergelaten.

Hij keek vervolgens naar mij.

— En die instructies beginnen met mevrouw Rowan.

Ik voelde drie paar ogen tegelijk op mij gericht.

Eleanor’s stem klonk scherp.

— Dat is absurd. Ze is geen familie meer.

De notaris vouwde zijn handen op tafel.

— Juridisch gezien heeft uw mening daar geen invloed op.

Hij begon te lezen.

— “Ik, Samuel Whitlock, in volle bewustzijn en gezonde geest, verklaar hierbij dat mijn laatste wil en testament op deze wijze moet worden uitgevoerd.”

Zijn stem bleef rustig, bijna plechtig.

— “Mijn zoon Adrian Whitlock zal het familiehuis in Carmel behouden.”

Adrian knikte tevreden.

Lillian glimlachte smug.

— “Mijn vrouw Eleanor ontvangt mijn persoonlijke kunstcollectie.”

Eleanor rechtte haar rug trots.

Maar toen stopte de notaris even.

Hij keek weer naar mij.

De kamer werd merkbaar kouder.

— En nu komen we bij het laatste deel van het testament.

Adrian leunde achterover.

— Laat me raden, zei hij spottend.

— De rest gaat naar het bedrijf.

De notaris schudde langzaam zijn hoofd…………

Lees verder op de volgende pagina.