Het eerste wat ik zag, was een foto.

Niet zomaar een foto.

Het was een foto van Benjamin.

Maar hij was jonger… en hij stond naast een vrouw die ik nog nooit had gezien.

Ze glimlachten allebei, en hij had zijn arm om haar schouders geslagen.

Onder de foto stond een datum.

Vier jaar geleden.

Mijn hart begon sneller te kloppen.

Ik bladerde verder door de papieren in de envelop.

Het volgende document was een kopie van een huwelijksakte.

Mijn vingers werden koud.

Naam van de echtgenoot: Benjamin Laurent.

Naam van de echtgenote: Claire Dubois.

Mijn adem stokte.

Benjamin was… getrouwd geweest?

Dat had hij me nooit verteld.

Ik keek naar de volgende pagina.

Een document van een rechtbank.

Echtscheidingsprocedure – niet afgerond.

Mijn hart sloeg een slag over.

Niet afgerond.

Dat betekende maar één ding.

Ik was nog bezig met lezen toen er voetstappen uit de garage kwamen.

Benjamin kwam de keuken binnen met een grote glimlach.

— Zo, alles staat binnen! zei hij vrolijk.

— Dit voelt al echt als thuis, vind je niet?

Ik sloot de envelop snel.

Mijn handen trilden licht, maar ik probeerde kalm te blijven.

— Ja… zei ik zacht.

Hij kwam naar me toe en gaf me een kus op mijn voorhoofd…………..

Lees verder op de volgende pagina.