Claire zat lang naar de gouden uitnodiging te kijken.

Het papier glansde in het zwakke licht van haar kleine appartement in Saint-Denis.

Elise zette twee kopjes thee op tafel en ging tegenover haar zitten.

— Je gaat toch niet echt, toch? vroeg ze.

Claire haalde langzaam adem.

— Dat is precies wat hij verwacht dat ik niet doe.

Elise fronste.

— Claire, die man wil je vernederen.

— Misschien, zei Claire zacht.

— Maar als ik niet ga… dan heeft hij al gewonnen.

Er viel een stilte.

Toen leunde Elise naar voren.

— Oké… stel dat je gaat.

— Wat dan?

Claire keek haar vriendin aan.

En voor het eerst die avond verscheen er een kleine glimlach op haar gezicht.

— Dan ga ik niet als schoonmaakster.

— Ik ga als iemand die ze nooit zullen vergeten.

De week die volgde voelde vreemd.

Overdag werkte Claire zoals altijd.

Ze dweilde vloeren.

Ze poetste ramen.

Ze maakte bureaus schoon van mensen die haar nauwelijks zagen.

Maar in haar hoofd groeide een plan.

Op donderdagavond nam Elise haar mee naar de kledingkast van haar tante, die vroeger kostuumontwerpster was geweest voor een theater.

De kast stond vol jurken.

Zijde.

Fluweel.

Satijn.

Claire voelde zich alsof ze een andere wereld was binnengekomen.

— Kies er één, zei Elise.

Claire liep langzaam langs de jurken.

Tot ze stopte.

Daar hing een diepe, donkerblauwe avondjurk.

Elegant.

Eenvoudig.

Maar adembenemend.

— Deze, fluisterde ze.

Elise glimlachte.

— Ik wist dat je die zou kiezen.

De avond van het gala arriveerde.

Het evenement vond plaats in een luxehotel in Parijs.

Lange limousines stopten één voor één voor de ingang.

Mannen in dure pakken.

Vrouwen in jurken die meer kostten dan een jaar huur.

Binnen stond Antoine Delmas met een glas champagne.

Hij lachte met investeerders.

Maar af en toe keek hij naar de ingang.

Wachtend………………….

Lees verder op de volgende pagina.