Toen besefte ik het.

Mijn moeder had geen idee wat er in het testament van mijn oom stond.

Ze dacht dat ze miljoenen zou krijgen.

Ze ging zelfverzekerd zitten, alsof ze al eigenaar was van alles wat Basile had opgebouwd.

Mijn vader kwam een paar minuten later binnen. Hij keek nerveus rond maar zei niets tegen mij.

Geen “hallo”.

Geen spijt.

Voor hem bestond ik nog steeds niet.

De notaris, maître Laurent, kwam binnen met een dikke map documenten.

— Dank u dat u gekomen bent, zei hij formeel. — We gaan nu de laatste wil van meneer Basile Montclar voorlezen.

Mijn moeder leunde achterover met een tevreden glimlach.

— Laten we beginnen, zei ze haastig.

De notaris keek eerst naar mij.

— Mademoiselle Montclar, bent u er klaar voor?

Ik knikte rustig.

Mijn moeder fronste even bij het horen van mijn naam, maar ze zei niets.

De notaris begon te lezen.

Eerst kwamen de gebruikelijke dingen: donaties aan goede doelen, een kunstcollectie die naar een museum ging, en enkele investeringen die naar een stichting gingen.

Mijn moeder begon ongeduldig te worden.

— En de familie? vroeg ze plots.

De notaris keek haar strak aan.

— Mevrouw, laat mij alstublieft uitspreken.

Toen kwam het moment………….

Lees verder op de volgende pagina.