Hij sloeg een smalle straat in die ik zelden gebruikte.

Mijn handen klemden zich steviger rond het stuur terwijl ik op afstand bleef. Ik wilde niet dat hij mijn auto zou herkennen. Kai trapte rustig door, alsof hij precies wist waar hij heen ging.

Na nog een paar minuten bereikte hij een oud deel van de stad waar de gebouwen lager en versleten waren. De trottoirs waren gebarsten. Kleine winkels stonden naast gesloten garages met afgebladderde verf.

Toen draaide hij plotseling een parkeerplaats op.

Ik vertraagde en parkeerde verderop langs de straat.

Voor me stond een gebouw dat ik niet meteen herkende.

Het was geen school.

Het was ook geen winkel.

Boven de deur hing een eenvoudig bord:

Gemeenschapscentrum Riverside

Kai stapte van zijn fiets, zette hem tegen het hek en liep naar binnen alsof hij daar al honderd keer was geweest.

Mijn hart bonkte in mijn borst.

Wat deed mijn zoon hier?

Ik wachtte een paar minuten voordat ik uitstapte. Mijn benen voelden vreemd zwaar toen ik naar de ingang liep.

Binnen rook het naar koffie en schoonmaakmiddel.

Het gebouw was eenvoudig maar warm. Aan de muren hingen kindertekeningen en foto’s van vrijwilligers. Er stond een tafel met folders over voedselhulp en huiswerkbegeleiding.

Ik hoorde stemmen verderop in de gang.

Voorzichtig liep ik erheen.

Toen ik om de hoek keek, bevroor ik.

Daar stond Kai.

Niet alleen.

Rond hem zaten vijf of zes kinderen aan een tafel met schriften en potloden. Sommigen waren jonger dan hij. Eén meisje had haar hoofd op haar armen gelegd alsof ze moe was.

Kai stond bij een wit bord.

Met een stift in zijn hand.

Hij gaf les.

“Oké,” zei hij rustig. “Als je de breuk wilt delen, draai je de tweede breuk om. Dan wordt het vermenigvuldigen.”

Zijn stem klonk geduldig. Zelfverzekerd.

Dezelfde toon die hij vroeger gebruikte wanneer hij zijn vader uitlegde hoe een telefoonapp werkte.

Een jongen van misschien tien jaar stak zijn hand op.

“Maar waarom moet je hem omdraaien?”

Kai glimlachte een beetje.

“Goede vraag.”

Hij pakte een nieuwe stift en begon het stap voor stap uit te tekenen.

Ik stond daar, half verborgen achter de muur, en voelde mijn keel dichtknijpen…………….

Lees verder op de volgende pagina.