Walter Hayes staarde me aan alsof hij een geest zag.

Zijn gezicht, normaal zo beheerst, verloor alle kleur. Zijn lippen trilden licht terwijl zijn blik verschoof van mij… naar de vier kinderen achter mij.

Vier identieke gezichten.

Vier paar ogen die precies dezelfde grijze tint droegen als die van zijn zoon.

De muziek in de zaal speelde nog, maar het geluid leek plots ver weg. Gesprekken verstomden. Mensen draaiden zich om. Fluisteringen verspreidden zich als vuur.

De bruidegom — Daniel Hayes — verstijfde bij het altaar.

Hij keek naar de kinderen.

Toen naar mij.

Zijn adem stokte.

“Audrey…?”

Zijn stem was nauwelijks hoorbaar.

De confrontatie

Walter herstelde zich als eerste.

“Beveiliging,” zei hij scherp, “verwijder deze vrouw onmiddellijk.”

Niemand bewoog.

De vier kinderen stonden rustig achter mij, netjes gekleed, hun kleine handen in elkaar verstrengeld. Ze keken nieuwsgierig rond, niet bang — alsof ze wisten dat ze precies waren waar ze moesten zijn.

Ik glimlachte licht.

“Geen zorgen, Walter,” zei ik rustig. “Ik ben hier niet om een scène te maken.”

Mijn stem droeg door de zaal, helder en beheerst.

“Ik ben hier voor zaken.”

Ik legde het dossier op een nabijgelegen tafel.

“De beursintroductie van Orion Quantum Systems. Misschien hebt u erover gehoord.”

Een schokgolf ging door de aanwezigen.

Zelfs de zakenpartners van Walter begonnen te fluisteren.

De naam van het bedrijf was overal in het nieuws geweest — een technologiereus die de wereld van kunstmatige intelligentie en kwantumcomputing had veranderd. Het bedrijf dat binnen enkele weken het waardevolste ter wereld zou worden.

Walter’s ogen vernauwden.

“Wat heeft dat met jou te maken?”

Ik keek hem recht aan.

“Ik ben de oprichter.”

De stilte

De woorden vielen als een explosie.

Daniel liet langzaam zijn handen zakken. Zijn bruid keek verward tussen ons heen en weer, niet begrijpend wat er gebeurde……………..

Lees verder op de volgende pagina.