Aller au contenuNavarro bleef roerloos staan terwijl de deur achter in de slaapzaal langzaam verder openzwaaide.
Twee officieren in onberispelijke uniformen stapten binnen, gevolgd door een man in donkerblauwe dienstkleding met zilveren strepen op zijn mouwen. Zijn aanwezigheid vulde de ruimte nog vóór iemand zijn rang herkende.
Alle rekruten verstijfden.
De spanning was tastbaar.
Mathis voelde hoe zijn mond droog werd.
De man liep langzaam naar voren, zijn blik scherp, onderzoekend. Hij stopte naast Maître Principal Navarro en knikte haar kort toe.
“Rapport, Major.”
Haar stem was kalm.
“Rekruut Mathis Leroy. Herhaaldelijke insubordinatie, gebrek aan discipline, openlijke minachting voor procedures en bevelstructuur.”
De officier draaide zich naar Mathis.
“Rekruut Leroy.”
Mathis probeerde zijn houding te corrigeren, maar zijn handen trilden licht.
“Ja, meneer.”
De man keek hem enkele seconden zwijgend aan.
“Je vroeg zojuist wie haar commandant was.”
Zijn stem was rustig, maar zwaar.
“Ik ben het.”
De woorden sloegen als een schok door de kamer.
Mathis’ gezicht verloor alle kleur.
De waarheid achter Navarro
De admiraal liep langzaam rond Mathis heen, alsof hij een object inspecteerde.
“Je ziet alleen een onderofficier,” zei hij. “Maar je begrijpt niet wie zij is.”
Hij wees naar Navarro.
“Vijftien jaar operationele dienst. Drie gevechtsmissies op zee. Zij leidde een evacuatie onder vijandelijk vuur waarbij tweeënzeventig bemanningsleden overleefden.”
De rekruten wisselden geschokte blikken.
Mathis slikte.
De admiraal ging verder:
“Zij is hier niet omdat ze moet trainen. Ze is hier omdat ík haar persoonlijk heb gevraagd nieuwe rekruten te vormen.”
Navarro zei niets. Ze stond onbeweeglijk.
“Wanneer jij haar respectloos behandelt,” vervolgde de admiraal, “beledig je niet alleen haar. Je beledigt de marine die zij vertegenwoordigt.”
De keuze
De admiraal bleef recht voor Mathis staan.
“Waarom ben je hier, rekruut?”
Mathis aarzelde.
Voor het eerst sinds zijn aankomst had hij geen slimme opmerking.
“Voor… mijn toekomst, meneer.”
“Verkeerd antwoord,” zei de admiraal rustig. “Je bent hier omdat mensen op een dag hun leven aan jouw discipline kunnen toevertrouwen.”
De woorden sneden diep.
De admiraal vouwde zijn handen achter zijn rug.
“Je dossier toont intelligentie. Fysieke capaciteiten. Potentieel.”
Hij pauzeerde.
“Maar ook arrogantie. Gebrek aan respect. Onvermogen om verantwoordelijkheid te dragen………….