Mijn adem stokte.

Ik las verder.

“David, ik heb je nodig om dit geheim mee het graf in te nemen. Sarah mag het nooit weten. Niemand mag het weten. Wat er die nacht is gebeurd was een vergissing. Het betekende niets. Ik zal voor Leo zorgen. Dat beloof ik.”

Mijn handen begonnen te trillen.

De keuken leek kleiner te worden. De muren kwamen dichterbij.

Leo keek me aan met ogen die veel te oud waren voor een kind van acht.

“Hij huilde toen hij het erin stopte,” fluisterde hij. “Ik dacht dat hij sorry zei tegen papa. Maar… papa wist het niet, toch?”

Ik slikte.

“Leo… weet jij wat hij bedoelde met ‘die nacht’?”

Leo schudde zijn hoofd. “Maar mama huilt ’s nachts soms. Ze denkt dat ik slaap.”

Mijn hart bonsde in mijn borstkas.

Was dit een affaire?

Of iets ergers?

Ik vouwde het briefje zorgvuldig dicht en schoof het in mijn zak.

“Dank je dat je me dit hebt gegeven,” zei ik zacht. “Je hebt niets verkeerd gedaan. Begrijp je dat?”

Hij knikte, maar zijn lip trilde.

Ik knielde voor hem neer.

“Wat er ook gebeurt, jij bent niet verantwoordelijk voor geheimen van volwassenen.”

Op dat moment hoorde ik de voordeur.

Mark.

Leo verstijfde.

Mark kwam binnen met een papieren zakje van de apotheek.

“Alles oké hier?” vroeg hij luchtig.

Ik keek naar hem.

En voor het eerst in vijftien jaar huwelijk zag ik een man die ik niet kende.

“Leo, lieverd,” zei ik rustig, “ga even boven tekenen, goed?”

Hij keek twijfelend naar Mark, toen naar mij, en liep langzaam de trap op.

Zodra hij uit het zicht was, haalde ik het briefje uit mijn zak en legde het op tafel……………..

Lees verder op de volgende pagina.