De deuren sloten zich langzaam achter haar.

De stilte was niet zomaar stilte — het was erkenning.

Elara liep niet snel. Ze hoefde niet te haasten. Macht haast zich nooit.

Het blauw van haar jurk ving het licht van de kroonluchters alsof het speciaal voor dit moment was gemaakt. Diamanten rustten op haar schouders, niet schreeuwerig, maar onmiskenbaar echt.

Julian voelde hoe alle ogen in de zaal versprongen.

Van hem.

Naar haar.

“Dat is… zijn vrouw, toch?” fluisterde iemand.

“De president van Aurora Group…” zei een ander, plotseling met een andere toon.

Isabella’s hand gleed van Julians arm.

Elara stopte precies in het midden van de balzaal.

Niet tegenover Julian.

Boven hem.

Want op dat moment verscheen achter haar op het gigantische scherm het gouden embleem van AURORA GROUP.

Daaronder:

ELARA THORN — FOUNDER & CHAIRWOMAN

Julian’s gezicht verloor kleur.

Hij probeerde te glimlachen, maar het was de glimlach van iemand die plots begrijpt dat hij niet de regisseur was — maar het script.

“Elara…” begon hij, zijn stem zachter dan ooit.

Ze keek hem aan.

Geen woede.

Geen hysterie.

Alleen afstand.

“Goedenavond,” zei ze kalm tegen de zaal. “Ik hoop dat u geniet van het gala.”

Haar stem was helder. Getraind. Gewend aan besturen, niet aan smeken.

“Ik wilde slechts één kleine administratieve correctie doorvoeren,” vervolgde ze……………..

Lees verder op de volgende pagina.