Zodra de voordeur openzwaaide, viel er een stilte die zwaarder was dan elk woord. Hoge plafonds. Warm hout. Zachte muziek ergens op de achtergrond. Geen opzichtigheid — alleen rust, ruimte en zekerheid. Het soort huis dat niet schreeuwt dat het duur is, maar het simpelweg is.

Mijn tante Marla zette één stap naar binnen en fluisterde:

“Dit is… dit is geen huurhuis.”

“Klopt,” zei ik rustig terwijl ik mijn jas ophing. “Willen jullie thee of koffie? De waterkoker staat al aan.”

Diane bleef in de deuropening staan, haar hand nog om haar tas geklemd alsof ze zich eraan vast moest houden om niet om te vallen. Haar ogen gleden langs de marmeren vloer, de kunst aan de muur, de trap die zich in tweeën splitste.

“Dit… dit moet een misverstand zijn,” zei ze scherp. “Dit soort huizen—”

“—zijn van mensen die hard werken?” maakte ik haar zin af, zonder boosheid. Alleen helder.

De familie druppelde naar binnen, schoenen piepend van ongemak. Cousins die me jaren genegeerd hadden, keken me nu aan alsof ik net van een andere planeet was gekomen.

In de salon stond de theetafel al klaar. Porseleinen kopjes. Verse munt. Citroen. Kleine gebakjes die ik die ochtend had laten bezorgen.

“Ga zitten,” zei ik vriendelijk. “Alsjeblieft.”

Niemand bewoog.

Diane draaide zich eindelijk volledig naar me toe. Haar stem trilde.

“Hoe… hoe kun jij dit betalen?”

Ik schonk thee in. Mijn handen waren rustig.

“Ik ben al jaren Vice President bij een fintechbedrijf in Chicago. Ik heb aandelen. Bonussen. Dit huis is mijn privébezit.”

Een paar ademhalingen stopten hoorbaar.

“Vice… wat?” vroeg een oom………….

Lees verder op de volgende pagina.