De deuren sloten zacht achter ons, maar het geluid leek door de hele hal te galmen. Ik voelde geen triomf, geen woede zelfs — alleen een kalme vastberadenheid. Lily liep naast me, haar rug recht, haar kleine hand nog warm van de mijne. Ze keek om zich heen met grote ogen, alsof ze probeerde te begrijpen waarom de wereld hier ineens anders aanvoelde.

We liepen een lange gang door met hoge ramen en oude foto’s aan de muren: klassen uit vervlogen jaren, leerlingen in uniformen, leraren met trotse blikken. Dit was geen plek van luxe alleen, maar van discipline, geschiedenis en waarden. Precies daarom had ik deze school ooit gekocht — en hervormd.

In het kantoor bleef Dr. Grayson staan en deed een stap opzij.

“Alles is klaar,” zei hij zacht. “Zoals u vroeg.”

Ik knikte en ging achter het grote bureau zitten. Het hout was donker, glad, met lichte krassen van tientallen jaren beslissingen. Lily nam plaats op de stoel naast me, haar voeten bungelend boven de vloer. Ze zei niets, maar ik voelde haar aanwezigheid als een anker.

Aan de andere kant van de deur klonk geroezemoes. Stemmen. Onzekerheid. Toen werd er geklopt.

“Binnen,” zei ik.

De deur ging open.

Vanessa Carter stapte naar binnen alsof ze elk moment verwachtte dat iemand haar zou tegenhouden. Haar zelfverzekerde houding was verdwenen; haar ogen schoten rusteloos door de kamer. Achter haar liep Ethan, zijn schouders opgetrokken, zijn blik plotseling minder arrogant.

Ze keek me aan. Eerst verward. Toen herkennend. Toen… angstig.

“Wat—” begon ze. “Waarom zit zij daar?”

Dr. Grayson sloot de deur achter hen en bleef naast me staan.

“Mevrouw Carter,” zei hij kalm, “dit is mevrouw Maya Brooks. Eigenaar en voorzitter van de raad van bestuur van Waverly Hills Academy.”

De stilte die volgde was zwaar. Niet leeg — zwaar.

Vanessa lachte nerveus. “Dat is niet grappig. Dit is een interview.”

“Dat klopt,” zei ik rustig. “En interviews gaan twee kanten op.”

Haar blik schoot naar Lily. Voor het eerst keek ze echt. Niet vluchtig, niet minachtend — maar zoekend, alsof ze iets probeerde te vinden dat haar eigen verhaal kon redden.

“Ik begrijp het niet,” zei Vanessa. “U… u zei nooit—”

“Nee,” onderbrak ik haar. “Dat deed ik niet. Net zoals jij nooit dacht dat het nodig was om respect te tonen aan mijn dochter………….

Lees verder op de volgende pagina.