Er zat geen roze of blauwe confetti in.

Er viel een stapel opgevouwen papieren naar beneden.

Witte vellen.

Officiële documenten.

Eerst begreep niemand wat het was. Mensen lachten nerveus. Iemand riep:

“Is dit een grap?”

Mijn vader keek verward naar de grond. Hij bukte zich en pakte één van de papieren op.

Ik voelde mijn hart bonzen in mijn keel.

Hij vouwde het open.

Zijn glimlach verdween.

Het was stil. Geen muziek meer. Geen geroezemoes. Alleen het zachte geritsel van papier in zijn handen.

Bovenaan stond in dikke letters:

MEDISCH RAPPORT – FERTILITEITSKLINIEK

Zijn ogen gleden naar beneden. Hij las. En las opnieuw.

Ik zag het moment waarop de betekenis doordrong.

Zijn schouders zakten langzaam omlaag.

Marissa stond naast hem, nog steeds met een geforceerde glimlach.

“Wat is dat?” vroeg ze luchtig. “Is dit een soort verrassing?”

Mijn vader keek haar aan.

Ik had hem nog nooit zo zien kijken.

Niet boos.

Niet verdrietig.

Gebroken.

“Onmogelijke natuurlijke conceptie,” fluisterde hij.

Er ging een schok door de menigte.

Iemand kuchte ongemakkelijk.

Marissa lachte kort. Te snel. Te hoog.

“Dat is oud. Dat was vóór de behandelingen. Dat weet je toch?”

Maar mijn vader hield een tweede blad omhoog.

Datum: twee maanden geleden.

Dezelfde conclusie.

Hij keek naar haar buik. Naar de ballonbogen. Naar de gasten.

“Hoe?” vroeg hij zacht.

Dat ene woord klonk harder dan geschreeuw.

Marissa werd bleek.

“Je begrijpt het niet,” begon ze. “Er zijn opties. Donor… medische hulp…”

Maar mijn vader onderbrak haar.

“Waarom weet ik daar niets van?”

Stilte.

Iedereen keek naar haar.

Ik voelde mijn handen trillen, maar ik bleef staan. Dit moment had ik niet gepland om haar te vernederen.

Ik wilde de waarheid.

Alleen de waarheid.

Marissa keek rond, alsof ze een uitweg zocht.

“Dit is niet het moment,” zei ze fel. “Dit had privé moeten blijven.”

Mijn vader kneep het papier samen.

“Net zoals al die berichten privé waren?” vroeg ik.

Haar hoofd draaide naar mij. Haar ogen brandden.

“Wat bedoel je?”

Ik haalde mijn telefoon uit mijn tas.

“Ik was 14 toen ik je eerste bericht zag. Hartjes. ‘Ik mis je handen.’ Weet je nog?”

Mijn vader keek mij aan.

“Wat?”

Mijn stem brak even, maar ik ging door.

“Ik heb het je toen verteld. Je geloofde me niet.”

Zijn gezicht werd wit.

Marissa begon sneller te ademen.

“Ze was een kind! Ze begreep het verkeerd!”

“Was dit ook verkeerd?” vroeg ik, terwijl ik een screenshot liet zien dat ik jaren had bewaard.

Ik had het nooit verwijderd.

Voor dit moment.

De gasten begonnen te fluisteren. Sommigen pakten hun jassen. Anderen bleven bevroren staan.

Mijn vader keek van mij naar Marissa.

“Is het kind van mij?” vroeg hij.

Geen schreeuw. Geen drama.

Alleen een man die wist dat zijn wereld instortte.

Marissa zei niets.

Dat was het antwoord.

Hij sloot zijn ogen…………

Lees verder op de volgende pagina.