Dat deed je niet,” zei hij zacht.

Victoria voelde iets in haar borst trillen.

“Je keek minder dan een minuut naar mijn cv. Toen stelde je één vraag: ‘Kun je druk aan zonder te breken?’ Ik zei dat ik me niet kon veroorloven om te breken. Je nam me meteen aan.”

Hij liet een adem ontsnappen die bijna op een lach leek.

“Je vroeg niet naar mijn verdriet. Je had geen medelijden met me. Je verwachtte gewoon excellentie. En op een vreemde manier… heeft dat me gered.”

Victoria’s hartslag versnelde licht. De monitor piepte iets sneller.

Daniel merkte het.

Hij boog zich naar voren.

“Ze zeggen dat je ons niet kunt horen,” fluisterde hij. “Maar als er ook maar een kleine kans is dat je dat wel kunt… dan moet je dit weten.”

Een stilte.

“Je ongeluk was geen toeval.”

Als haar lichaam had gehoorzaamd, was ze overeind geschoten.

Maar ze lag roerloos.

Daniel’s stem werd nog zachter.

“De remleiding is niet beschadigd door de impact. Ze is doorgesneden. Schoon. Opzettelijk.”

De kamer voelde plots kleiner.

“Ik had dit niet mogen ontdekken,” ging hij verder. “Maar ik zag het eerste onderhoudsrapport voordat Thomas het liet ‘aanpassen’. Hij liet het interne onderzoek binnen enkele uren stopzetten.”

Een ijskoude realisatie trok door haar heen.

Thomas had niet alleen snel gehandeld.

Hij had dit gepland.

Daniel schoof zijn stoel dichterbij.

“Ik neem een risico door je dit te vertellen. Als ze ontdekken dat ik in beveiligde bestanden heb gekeken, ben ik mijn baan kwijt. Maar ik kon niet toekijken terwijl ze je uitwissen.”

Zijn stem brak.

“Lily vroeg me vanavond of je zou sterven. Ze zei: ‘Papa, de mevrouw die jou werk gaf mag niet weggaan. Wie zorgt er dan voor jou?’”

Victoria voelde haar borst samenknijpen, al ademde de beademing voor haar.

Daniel haalde diep adem.

“Ik weet niet hoe lang je van plan bent te blijven waar je bent. Maar als je daarbinnen nog bent… dan moet je wakker worden. Niet voor het bedrijf. Niet voor de raad van bestuur.”

Een korte pauze.

“Voor jezelf.”

Plots klikte de deurklink.

Daniel sprong op.

Voetstappen. Zelfverzekerd. Berekenend.

Thomas.

“Wat ontroerend,” zei Thomas luchtig. “Toewijding is bewonderenswaardig, Daniel. Maar loyaliteit aan een comateuze CEO is… onpraktisch.”

Daniel’s stem werd koeler. “Mevrouw Hale is juridisch nog steeds de leidinggevende.”

“Voorlopig,” antwoordde Thomas gladjes. “Morgen stemmen we over de noodopvolgingsclausule. Als er geen neurologische verbetering is, verklaren we haar permanent onbekwaam.”

Victoria’s gedachten raasden.

Morgen.

“Dat is voorbarig,” zei Daniel.

Thomas lachte zacht.

“De markt wacht niet op wonderen.”

Hij stapte dichter bij het bed.

“Weet je, Daniel,” zei hij zachter, “tragedies vereenvoudigen complexe structuren. Een defecte rem. Een regenachtige nacht. Zo ongelukkig.”

De lucht leek uit Victoria’s longen te verdwijnen.

Hij wist het.

Of erger nog—hij bekende het zonder angst.

Daniel zweeg.

Thomas’ stem werd harder.

“Ik stel voor dat je je positie heroverweegt. Toegangscodes. Privéarchieven. Anders kunnen jouw omstandigheden ook… instabiel worden.”

Een lange stilte.

Toen sprak Daniel kalm maar vastberaden:

“Ik zal haar niet verraden…………….

Lees verder op de volgende pagina.