De vrouw in het aangrenzende hokje keek niet weg.

Ze keek Brock aan zoals mensen kijken naar iets wat ze nauwelijks kunnen geloven. Haar man volgde haar blik, zuchtte diep en staarde zwijgend in zijn koffiekopje.

De serveerster — Bryan — verstijfde even. Slechts een seconde. Maar ik zag het.

Daarna glimlachte ze naar míj. Niet professioneel. Niet afstandelijk.

Maar warm. Begrijpend.

“Ik breng het meteen,” zei ze zacht.

Brock leunde achterover, zichtbaar tevreden, alsof hij net had laten zien wie hier de controle had.

Ik probeerde rustig te ademen. Mijn handen trilden in mijn schoot. Niet alleen van de honger, maar van schaamte. Van het gevoel dat ik kleiner werd, hap na hap.

Dit was mijn leven geworden.

Publiekelijk herinnerd worden dat ik geld kostte.

Ik nam drie happen van de salade toen de duizeligheid toesloeg. Hard. Mijn zicht werd wazig, zwarte randjes dansten voor mijn ogen.

“Gaat het wel, lieverd?” vroeg de oudere vrouw zacht.

Ik keek op, verrast.

Voor ik iets kon zeggen, snoof Brock minachtend.

“Ze is prima. Ze overdrijft.”

Dat woord.

Overdrijft.

Het voelde alsof iets in mij brak.

“Zwanger zijn van een tweeling is geen overdrijving,” zei de vrouw kalm. Haar stem was vast. “Het is zwaar.”

Brock draaide zich naar haar toe. “Bemoei u zich met uw eigen zaken.”

Ze knipperde niet eens.

“Dat doe ik. Want dit,” ze gebaarde naar mij, “is zorg.”

Bryan kwam terug, zette de salade iets dichter bij me en boog zich voorover.

“Eet rustig,” fluisterde ze. “En drink dit.”

Ze zette een groot glas water neer — met ijs, zonder dat ik erom had gevraagd.

Brock fronste. “Dat had ik niet besteld.”

“Dat is oké,” zei Bryan. “Die is van het huis.”

De stilte aan tafel werd zwaar.

Ik nam een slok. Mijn handen beefden nog steeds, maar mijn hoofd werd iets helderder. Ik voelde de baby’s bewegen. Alsof ze me eraan herinnerden dat ik niet alleen was…………….

Lees verder op de volgende pagina.