Kinderorthopedie – Regionaal Ziekenhuis Noord.

Mijn handen begonnen te trillen. Ik liet me langzaam op de koude betonnen vloer zakken, terwijl ik de stapel papieren één voor één doorbladerde. Medische rapporten. Röntgenfoto’s. Facturen. Betalingsbewijzen.

Allemaal op naam van Kemp.

En toen zag ik het woord dat alles deed kantelen:

Operatie – gepland.

Mijn adem stokte.

Ik had altijd geweten dat er iets mis was met zijn been. Die lichte mankheid. De manier waarop hij soms zijn lip beet wanneer hij dacht dat niemand keek. Maar de artsen hadden gezegd dat we konden afwachten. Dat het misschien vanzelf beter zou worden.

Blijkbaar… niet.

Ik vond een brief, zorgvuldig gevouwen, met Townes’ handschrift erop. Geen brief aan mij. Aan het ziekenhuis.

“Ik begrijp de kosten.

Ik bevestig dat ik alles zelf betaal.

Gelieve mijn vrouw hier niet bij te betrekken.”

Mijn ogen brandden.

Dus dát was het.

Geen gokken. Geen andere vrouw. Geen geheim leven.

Hij had alles gespaard. Elke dollar. Elke cent.

Voor onze zoon.

Ik bladerde verder. Nog een factuur. Nog een betaling. Privétherapie. Speciale spalken. Revalidatie na de operatie. Dingen waar ik niet eens vanaf wist dat ze bestonden.

En toen begreep ik waarom hij zo krampachtig was met geld. Waarom hij elk bonnetje controleerde. Waarom hij boos werd om cereal van een merk.

Waarom hij die jas niet kocht.

Niet omdat hij het niet wílde.

Maar omdat hij dacht dat hij het zich niet kon veroorloven.

Ik zat daar in die koude garage en huilde zo hard dat mijn borst pijn deed.

Die avond kwam Townes later thuis dan ooit.

Ik zat aan de keukentafel. De papieren lagen netjes voor me. De bankboekjes. De medische rapporten. Alles.

Hij bevroor in de deuropening.

“Joce…” zei hij zacht. “Waarom is de garage—”

“Waarom heb je het me niet verteld?” vroeg ik.

Hij slikte. Zijn schouders zakten.

“Ik wilde je niet bang maken.”

“Bang?” Mijn stem brak. “Townes, ik dacht dat je ons verwaarloosde. Dat je onze zoon liet rillen omdat je… omdat je niet om hem gaf.”

Hij liep langzaam naar de tafel en ging tegenover me zitten. Hij zag er ouder uit dan zijn leeftijd. Moe. Uitgeput…………….

Lees verder op de volgende pagina.