Dat tijdstip brandde zich in mijn geheugen alsof iemand het met een mes had ingekerfd. De muziek vulde de balzaal — ons lied. Het lied waarop Graham mij ooit had beloofd mij nooit te verraden. De violen klonken warm en romantisch, maar in mijn borst voelde alles koud.

Ik stond daar, zeven maanden zwanger, terwijl mijn man — miljardair, filantroop, visionair volgens de kranten — zijn hand stevig rond de taille van zijn minnares legde. Sienna Vale glimlachte alsof ze de overwinning al had geclaimd. Haar hoofd rustte tegen zijn schouder. Zijn hand gleed langzaam over haar rug, precies zoals hij dat vroeger bij mij deed.

Niemand zei iets.

Niemand durfde iets te zeggen.

De gasten keken weg. Bestuursleden nipten zenuwachtig aan hun champagne. Camera’s draaiden snel weg. Iedereen voelde dat ze getuige waren van iets wat niet had mogen gebeuren.

Ik huilde niet.

Ik schreeuwde niet.

Ik liep ook niet naar de dansvloer om een scène te maken.

Ik glimlachte.

Dat was het moment waarop alles veranderde.

Ik draaide me om, pakte mijn mantel van de stoel, legde mijn hand even beschermend op mijn buik en verliet de zaal. Geen woorden. Geen blik achterom. Alleen stilte.

En stilte… is gevaarlijker dan woede.

Graham merkte mijn afwezigheid pas twintig minuten later op.

“Waar is Vivian?” vroeg hij aan zijn assistent, licht geïrriteerd alsof ik een vergeten glas wijn was.

Niemand had een antwoord.

Mijn telefoon bleef uit. Mijn persoonlijke chauffeur was verdwenen. Mijn suite in het hotel was leeg. Geen briefje. Geen boodschap.

Ik was weg.

Wat Graham nooit begrepen had, was dat ik niet zomaar zijn vrouw was.

Voor hij miljardair werd, vóór de covers van zakenmagazines, vóór de gala’s en liefdadigheidsfondsen… was ik degene die alles zag. Contracten las. Namen onthield. Stil luisterde.

Ik was financieel jurist. Gespecialiseerd in fusies, schaduwbedrijven en offshore-constructies. Ik had Graham geholpen zijn imperium te bouwen — niet met geld, maar met structuur………………

Lees verder op de volgende pagina.