Wat bedoel je… weken?” typte ik, mijn handen trillend boven het scherm.

Er kwam geen antwoord.

Niet meteen.

Die paar seconden voelden als minuten. Mijn hart bonsde zo hard dat ik het in mijn oren hoorde. Ik liep naar het raam en keek automatisch de straat op, alsof Jordan daar ineens zou verschijnen met haar tas, lachend om een grap die alleen zij kende.

Toen trilde mijn telefoon opnieuw.

“Ik dacht dat ze bij jou was,” schreef Tessa. “De laatste keer dat ik haar zag was bijna een maand geleden.”

Mijn maag trok samen.

“Ze zei elke keer dat ze bij jou sliep,” typte ik terug. “Ze is net vertrokken. Met haar weekendtas.”

Er volgde een lange pauze.

Toen:

“Dit is niet oké. Bel je haar?”

Ik had haar nummer al gekozen voordat ik het bericht had uitgelezen.

Het ging over. Eén keer. Twee keer.

Voicemail.

“Jordan, bel me terug,” zei ik, terwijl ik probeerde mijn stem rustig te houden. “Nu.”

Ik hing op en belde opnieuw. Geen antwoord.

Mijn gedachten sloegen op hol.

Waar was ze dan al die tijd geweest?

Hoe kon ik dit niet gemerkt hebben?

Ik ging naar haar kamer. Alles zag er normaal uit. Haar bed onopgemaakt zoals altijd, schoolboeken half onder het bureau geschoven, haar lievelingshoodie over de stoel gegooid. Niets dat schreeuwde gevaar. Niets dat zei: Je dochter liegt tegen je.

Behalve dat ze dat blijkbaar al weken deed.

Ik belde Tessa.

“Dit klopt niet,” zei ik zodra ze opnam. “Jordan liegt niet zomaar. Ze is dertien. Ze zou nooit—”

“Luister,” onderbrak Tessa zacht. “Ik zeg niet dat ze iets slechts doet. Maar ze is hier niet geweest. En nu maak ik me ook zorgen…………

Lees verder op de volgende pagina.