Ik slikte moeizaam.

“Hoe oud ben je?” vroeg ik zacht.

“Achttien,” antwoordde Mai.

Achttien.

Dezelfde leeftijd waarop mijn ouders mij uit huis hadden gegooid. Mijn knieën voelden plots zwak. Het was alsof de tijd zich had opgerold en mij recht in het gezicht had geslagen.

“Ga even naar binnen, Mai,” zei mijn vader snel. Zijn stem klonk schor. “Dit is… volwassenenzaken.”

Mai aarzelde. Ze keek naar mij, toen naar mijn moeder. “Maar—”

“Alsjeblieft,” fluisterde mijn moeder.

Mai knikte langzaam en verdween naar binnen. De deur viel dicht met een zachte klik die harder klonk dan elk geschreeuw.

Ik draaide me weer naar mijn ouders.

“Begin te praten,” zei ik. “Nu.”

Mijn moeder veegde haar tranen weg. “Na jou… na die nacht… is alles veranderd.”

“Voor mij ook,” zei ik kil.

“Een jaar nadat je weg was,” ging ze verder, “werd ik opnieuw zwanger. Het was… niet gepland. We waren bang. Zo bang.”

Ik voelde mijn hart sneller kloppen.

“En toen?” vroeg ik.

“Toen deed je vader precies wat hij bij jou had gedaan,” zei ze met gebroken stem. “Hij schreeuwde. Hij zei dat het een schande was. Dat we opnieuw bespot zouden worden.”

Mijn vader keek weg. Zijn schouders hingen laag.

“Maar deze keer,” vervolgde mijn moeder, “kon ik het niet. Ik kon haar niet wegsturen. Niet na wat we jou hadden aangedaan.”

Ik lachte bitter. “Dus zij mocht blijven… en ik niet?”

Mijn vader keek me eindelijk aan. Zijn ogen waren oud, leeg.

“Jij was het voorbeeld,” zei hij zacht. “Als we jou niet hadden gestraft, dacht ik… zou niemand ons ooit nog serieus nemen.”

“Dus je koos eer boven je eigen dochter,” zei ik.

Hij antwoordde niet.

Mijn moeder pakte mijn hand. Haar vingers waren dun, koud………….

Lees verder op de volgende pagina.