Ik vertraagde mijn pas zonder het te beseffen.

Brian stond met zijn rug naar me toe. Zijn houding was ontspannen — op een manier die ik al maanden niet meer bij hem had gezien. Tegenover hem stond een vrouw die ik niet kende. Midden dertig. Donker haar strak in een paardenstaart. Ze hield een kartonnen koffiebeker vast en glimlachte naar hem.

Geen beleefde kerkglimlach.

Een vertrouwde glimlach.

“Ik zei het je toch,” zei ze zacht. “Ze zal niets vermoeden. Kerk laat alles… respectabel lijken.”

Brian lachte gedempt.

“Ik weet het. Ze denkt echt dat dit om familie gaat.”

Mijn maag draaide om.

“En ga je het haar binnenkort vertellen?” vroeg de vrouw. “Of blijf je wachten?”

Brian aarzelde. Slechts een fractie van een seconde — maar ik zag het.

“Nog niet,” zei hij. “Niet voordat alles geregeld is. Ik heb tijd nodig.”

“Tijd waarvoor?” vroeg ze.

“Voor de papieren. Voor de gesprekken met de pastor. Zodat alles netjes oogt.”

Netjes.

De vrouw knikte begrijpend.

“Ik haat het alleen dat we moeten doen alsof we elkaar niet kennen, terwijl zij elke zondag naast je zit.”

Elke zondag.

Brian legde even zijn hand op haar arm. Het gebaar was achteloos. Vertrouwd.

“Het duurt niet lang meer,” zei hij. “Zodra de pastor achter me staat, wordt alles makkelijker. Rechters houden van mannen die ‘hun weg naar God hebben gevonden’. Dat staat goed in voogdijzaken………….

Lees verder op de volgende pagina.