Is dit echt waar??” typte ik terug. “Meent hij dit serieus?”

Mijn telefoon bleef trillen.

Tessa:

“Julia… dit is geen grap. Owen zegt dat hij dit eerder bij hem heeft gedaan.”

Mijn maag draaide zich om.

“Wat bedoel je, eerder?”

Drie puntjes verschenen. Verdwenen. Kwamen terug.

“Blijkbaar houdt Lucas dit soort ‘lijsten’ bij. Hij noemt het ‘duidelijkheid scheppen over intenties’.”

Ik liet mijn telefoon langzaam zakken en staarde naar het plafond. De rozen stonden nog op mijn nachtkastje. De sleutelhanger lag ernaast. Gisteren hadden ze nog als romantisch aangevoeld. Nu leken ze… besmet.

Ik pakte mijn laptop en opende de factuur opnieuw. Hoe langer ik keek, hoe ongemakkelijker het werd. Dit ging niet alleen over geld. Dit ging over controle.

Hij had niet betaald om aardig te zijn.

Hij had betaald om iets te claimen.

Ik besloot hem direct te bellen. Geen appjes. Geen misverstanden.

Hij nam vrijwel meteen op.

“Goedemorgen, Julia,” zei hij opgewekt. “Heb je mijn mail gezien?”

“Ja,” zei ik kort. “En ik wil weten of dit serieus is.”

Een korte stilte. Toen een zucht.

“Luister,” begon hij, met een toon alsof híj degene was die geduld moest opbrengen. “Ik hou gewoon van duidelijkheid. Veel vrouwen zeggen achteraf dat ze ‘gemengde signalen’ kregen. Dit voorkomt dat.”

“Door een factuur te sturen?” vroeg ik scherp.

“Het is meer… symbolisch,” zei hij. “Ik investeer tijd, moeite, geld. Ik vind het normaal dat daar intentie tegenover staat.”

Mijn handen begonnen te trillen.

“Lucas,” zei ik langzaam, “niemand heeft je gevraagd om bloemen of cadeaus te kopen.”

“Maar je nam ze wel aan.”

Daar was het.

Dat ene zinnetje dat alles veranderde.

“Dat betekent niet dat ik je iets verschuldigd ben,” antwoordde ik.

Hij lachte zachtjes. Niet vriendelijk. Meer… neerbuigend………….

Lees verder op de volgende pagina.