Vrijheid voelde niet zoals ik had verwacht.

Ze rook niet naar hoop of opluchting, maar naar diesel, koude lucht en oude koffie. Het busstation was bijna leeg toen ik daar stond met een dunne plastic zak in mijn hand — alles wat ik bezat na drie jaar achter tralies.

Maar mijn gedachten waren niet bij mezelf.

Ze waren bij mijn vader.

Elke nacht in mijn cel zag ik hem voor me. Zittend in zijn versleten leren stoel, het zachte licht van de veranda op zijn gezicht. In mijn hoofd werd hij nooit ouder. Hij wachtte. Hij geloofde nog in mij, zelfs toen niemand anders dat deed.

Ik ging meteen naar huis.

Of dat dacht ik tenminste.

De straat zag er hetzelfde uit, maar iets voelde verkeerd. Het hek was opnieuw geschilderd. De bloembedden waren netjes, gevuld met planten die ik niet herkende. Op de oprit stonden twee auto’s die ik nog nooit had gezien.

Ik bleef staan, maar ik draaide me niet om.

De voordeur was niet langer marineblauw — de kleur die mijn vader ooit met zorg had uitgekozen. Nu was ze donkergrijs. De oude, versleten deurmat was verdwenen. In plaats daarvan lag er een nieuwe met de woorden: HOME SWEET HOME.

Ik klopte hard. Niet als een bezoeker, maar als een zoon die 1.095 dagen had geteld.

De deur ging open.

Geen warmte. Geen herkenning.

Linda stond daar — mijn stiefmoeder. Perfect kapsel. Zijdezachte blouse. Haar ogen gleden over mij heen alsof ik een vreemde was die per ongeluk had aangebeld.

Ik wachtte op shock. Op schaamte. Op iets.

Maar ze bleef kalm.

“Dus… je bent vrij,” zei ze.

“Waar is mijn vader?” vroeg ik. Mijn stem klonk ruw, vreemd.

Ze kneep haar lippen samen.

“Hij is vorig jaar overleden.”

De woorden kwamen niet binnen. Overleden. Vorig jaar.

“Wat?” fluisterde ik.

“Dit is nu mijn huis,” voegde ze eraan toe. “Je moet gaan…………

Lees verder op de volgende pagina.