De woorden van pater Benedict hingen zwaar in de lucht.

“Dit… dit kan niet,” fluisterde hij opnieuw, terwijl hij Lila steviger tegen zich aantrok.

Mijn hart sloeg op hol. Ik keek naar Evelyn, maar zij had haar blik al neergeslagen. Haar handen trilden lichtjes terwijl ze de rand van haar jas vastgreep.

“Wat bedoelt u?” vroeg ik, mijn stem gespannen. “Is er iets mis met onze dochter?”

De priester ademde diep in, alsof hij zich moest herpakken. Zijn ogen bleven op Lila gericht, maar niet met afkeuring—eerder met een mengeling van verbazing en… herkenning.

“Ik heb dit nog nooit meegemaakt,” zei hij langzaam. “Niet op deze manier.”

De kerk was stil. Zelfs de zachte echo van voetstappen buiten leek verdwenen. Mijn ouders zaten op de eerste rij, zichtbaar verward. Evelyns moeder boog zich naar voren, haar wenkbrauwen gefronst.

“Pater,” zei ik iets harder nu, “u maakt ons bang. Kunt u uitleggen wat er aan de hand is?”

Hij keek eindelijk op en ontmoette mijn blik. “Deze baby,” begon hij voorzichtig, “draagt een teken.”

Een teken.

Het woord voelde zwaar, bijna onwerkelijk. “Wat voor teken?” vroeg ik.

De priester draaide Lila voorzichtig, net genoeg om haar achterhoofd zichtbaar te maken. Daar, net onder haar haarlijn, zat een kleine, lichte vlek. Ik had die al eerder gezien—een onschuldige geboortevlek, dacht ik altijd.

“Dit symbool,” zei pater Benedict, “komt exact overeen met een oude doopregistratie. Een kind dat hier vijftig jaar geleden werd gedoopt. Zelfde datum. Zelfde markering.”

Ik lachte nerveus. “Dat kan toch toeval zijn?”

Hij knikte langzaam. “Dat dacht ik ook. Tot ik haar naam hoorde.”

Mijn adem stokte. “Haar naam?”

“Lila,” zei hij zacht. “Het meisje van toen heette ook Lila.”

Evelyn slaakte een nauwelijks hoorbare ademhaling. Haar gezicht was nu krijtwit…………

Lees verder op de volgende pagina.