Nina voelde haar hand licht trillen toen ze het glas weer op tafel zette. Niemand had iets gemerkt. De muziek speelde door, het gelach vulde de zaal, en de tamada begon enthousiast een nieuwe toast aan te kondigen. Alles leek normaal. Te normaal.

Greg hief zijn glas opnieuw, dit keer met iets minder overtuiging. Zijn ogen zochten de hare, alsof hij controleerde of zij wel deed wat van haar verwacht werd. Nina glimlachte, precies zoals een bruid hoort te glimlachen. Zacht. Beleefd. Leeg.

— “Op liefde en vertrouwen,” zei Greg.

Nina voelde een koude rilling over haar rug lopen bij dat laatste woord.

Enkele minuten gingen voorbij. Eerst gebeurde er niets. Nina begon zelfs te twijfelen aan zichzelf. Misschien had Michael zich vergist. Misschien was haar angst een overblijfsel van oud verdriet, van het verlies van haar eerste man.

Maar toen veranderde Gregs gezicht.

Hij kneep zijn ogen samen, alsof het licht plots te fel was. Zijn hand, die het glas vasthield, begon te trillen. Hij probeerde zijn arm te laten zakken, maar zijn vingers gehoorzaamden niet meteen.

— “Gaat alles goed, schat?” vroeg Nina zachtjes.

Greg antwoordde niet meteen. Hij slikte, keek om zich heen en probeerde te lachen, maar het lukte niet.

— “Ik voel me… vreemd,” zei hij uiteindelijk.

De gasten lachten nerveus, denkend dat het een grap was. Iemand riep dat hij te weinig had gegeten. De tamada probeerde de sfeer luchtig te houden.

Maar Nina wist beter.

Greg probeerde op te staan, maar zijn knieën gaven niet mee zoals hij wilde. Hij moest zich vastgrijpen aan de rand van de tafel.

— “Misschien moet je even zitten,” zei iemand.

— “Ik zit al,” antwoordde Greg scherp, zijn stem plots geïrriteerd.

Zweet brak uit op zijn voorhoofd. Zijn ademhaling werd onregelmatig. Het was geen paniek — het was verwarring. Desoriëntatie.

Nina stond op.

— “We stoppen hier even,” zei ze duidelijk. “Iemand moet een arts bellen.”

De zaal werd stiller. Mensen keken elkaar aan. De muziek stopte.

Greg keek haar nu recht aan. In zijn blik lag iets wat Nina nog nooit bij hem had gezien: angst.

De avond valt uiteen

Greg werd naar een rustige kamer achter de zaal gebracht. Een arts, die toevallig onder de gasten was, onderzocht hem kort en fronste zijn wenkbrauwen………………

Lees verder op de volgende pagina.