zag ik een antwoord op zijn rug geschreven staan.

Mijn hart sloeg een slag over.

In dezelfde zwarte stift, in grote, duidelijke letters, stond er:

“GELEZEN. GERESPECTEERD. TERUGGESTUURD. – T.”

Ik staarde ernaar alsof de woorden elk moment zouden verdwijnen.

“Travis?” vroeg ik zacht.

Hij draaide zich half om en glimlachte slaperig. “Ja?”

“Wat… is dit?” Ik wees naar zijn rug.

Hij keek over zijn schouder, alsof hij het bijna vergeten was. Toen grinnikte hij. “Ah. Dat.”

“Dat?” herhaalde ik, terwijl mijn hoofd al duizend scenario’s afspeelde. “Wie heeft dat geschreven?”

Hij ging op het bed zitten en zuchtte diep. “Ga even zitten, Mica. Het is een lang verhaal.”

Ik ging naast hem zitten, mijn armen over elkaar. “Ik luister.”

Hij wreef door zijn haar. “Op het feest… liep alles eigenlijk heel normaal. Eten, muziek, collega’s die te veel praten over werk. Tot iemand me op de schouder tikte.”

Mijn maag trok samen. “Wie?”

“Een collega van een andere afdeling. Ze stelde zich voor, maakte een grapje, niets bijzonders.” Hij keek me recht aan. “En toen zag ze jouw boodschap.”

Ik voelde mijn wangen warm worden. “Oh.”

“Ze lachte en zei: ‘Nou, dat is duidelijk.’ En weet je wat ik deed?”

Ik haalde mijn schouders op.

“Ik zei: ‘Dat klopt. En ik ben er trots op.’”

Ik knipperde. “Echt?”

Hij knikte. “Ze zei dat ze het grappig vond. En later op de avond kwamen er nog een paar collega’s bij staan. Iemand vroeg of het serieus was.”

Mijn stem trilde een beetje. “En?”

“En ik zei: ‘Zeker. Mijn vrouw is geen grap.’”

Ik voelde iets zachts in mijn borst loskomen.

“Maar dat antwoord op je rug?” vroeg ik.

Hij glimlachte nu breder. “Dat kwam later. Tegen het einde van de avond. Mijn teamgenoten vonden het idee hilarisch. Ze zeiden dat ik ‘terug moest schrijven’. Iemand gaf me diezelfde stift.”

“Dus…” zei ik langzaam……..

Lees verder op de volgende pagina.